Hoi Dean hier! Vandaag neem ik jullie mee op mijn reis naar het prachtige Zweden. Een land waar ik twee jaar geleden mijn hart aan verloor. De dagelijkse ratrace die we hier kennen, voelt daar plots heel ver weg. Je kunt het haast niet begrijpen als je de rust en kalmte van Zweden nog nooit zelf hebt ervaren. De ruimte, de stilte, de eindeloze bossen en meren… het doet iets met een mens.

Vroeger, wanneer ik op reis ging, nam ik altijd een heel arsenaal aan camera’s en lenzen mee. Om vervolgens te ontdekken dat ik meer dan de helft ervan niet gebruikte. Deze keer wilde ik het anders aanpakken. Ik koos bewust voor één compacte camera met een vaste lens en mijn moto, mijn trouwe motorola edge 60 pro. Hier moest ik het mee doen.

Ik maakte de reis samen met mijn gezin en we gingen met de auto. We vonden het belangrijk om de rit niet in één keer af te leggen. Onze eerste slaapplaats was daarom een authentiek huisje, net over de Zweedse grens, na ongeveer elf uur rijden. Het lag in het mooie, afgelegen dorpje Tjörnap, vlak bij een groot natuurgebied. Zodra we aankwamen, leek het alsof de drukte van thuis achter ons was gebleven. We voelden ons er meteen weer helemaal zen. Tijdens onze eerste wandeling, die tegelijkertijd een kleine geocachezoektocht werd, kwamen we de prachtig gekleurde houten huisjes tegen. Oh, wat droom ik ervan om ooit in dit land een stukje grond te hebben.

De volgende dag hadden we zo’n zes uur autorijden voor de boeg. Onze bestemming: Camp Grinsby, op ongeveer een uurtje van de Noorse grens. Een plek waar we twee jaar geleden al zo van genoten hadden. Het familiale gevoel dat je hier krijgt, is moeilijk te omschrijven. Je komt er aan en hebt vrijwel meteen het gevoel dat je hier al veel langer thuishoort. Het weer zat mee, dus nadat onze tent stond, was het tijd om nog even naar het meer te wandelen en onze voeten in het water te steken. De zon zakte langzaam achter de bomen. De wolken weerspiegelden prachtig in het bijna stilstaande water.

Ik ga jullie niet vervelen met elk moment van onze reis. Jullie zijn hier tenslotte vooral om beelden te zien en niet om mijn volledige vakantieverslag te lezen. Dus laat ik de foto’s die ik met mijn moto heb gemaakt maar even het verhaal vertellen. Waar ik echt van houd, is om de kijker te laten nadenken over een foto. Dat probeer ik vaak te doen door gewoon een foto om te draaien. Dit is een gewone foto van een bos, met een moeras achtig gebiedje voor. Maar door de foto om te draaien lijkt het wel een donker avondspel in de wolken. Creatief zijn vraagt soms niet veel..

Nog enkele uitzichten over het meer. Wat heerlijke bonfire moments. Dingen die we eigenlijk elke dag zagen en deden. Ik werd er iedere ochtend voor 6 uur wakker. En eerlijk? Dat was helemaal geen straf. Op dat uur is het meer op zijn mooist. Een zachte ochtendmist hangt boven het water. Eendjes dobberen rustig voorbij en voor de rest… is het stil. En ’s avonds? Dan moet je natuurlijk marshmallows bakken boven een kampvuur. 😆 Maar toen kwam het moment waar ik persoonlijk misschien wel het meest naar had uitgekeken: Båstnäs.

Zweden Båstnäs.

Diep in de Zweedse bossen, vlak bij de Noorse grens, ligt een plek die je eerder in een film zou verwachten dan in het echte leven. De vorige keer dat ik hier was, was het waanzinnig nat op de grond. Je kon geen stap zetten of je schoof bijna uit. Dat was toen een enorme uitdaging om met mijn statief en zware camera toch de gewenste resultaten te krijgen. Ditmaal was het voor mij zoveel makkelijker omdat ik alles met de edge 60 schoot. Een goeie Point of view zoeken, zien dat je zelf stabiel staat en klik. Dit heeft me in tijd zoveel gescheeld.

Båstnäs. Daar, tussen de bomen staan honderden oude auto’s. Roestige carrosserieën, half vergane interieurs en bumpers die langzaam verdwijnen onder mos, bladeren en takken. Niemand lijkt haast te hebben om ze hier weg te halen. En misschien is dat net wat Båstnäs zo bijzonder maakt. De auto’s staan er al tientallen jaren. Intussen heeft de natuur steeds meer terrein teruggenomen. Het bos groeit door de ramen, mos kruipt over motorkappen en bomen staan dwars door wat ooit het interieur van een auto was. En hoe langer je er rondloopt, hoe vreemder het begint te voelen.

Je loopt tussen auto’s die ooit eigendom waren van gezinnen, liefhebbers en mensen die ermee naar hun werk reden. Auto’s die ooit nieuw waren, geurden naar leder en benzine en waarschijnlijk ergens trots voor een huis geparkeerd stonden. Nu staan ze hier. Vergeten. Roestend. Langzaam teruggenomen door het bos.

Wie hier rondloopt, krijgt al snel het gevoel dat hij iets ontdekt heeft wat eigenlijk verborgen had moeten blijven. Prachtig. Eng. Betoverend. Allemaal woorden die Båstnäs perfect kunnen omschrijven. Angstaanjagend. Voor mij is het één van de mooiste plekken op aarde.

Ik fotografeer al zo’n tien jaar verlaten plaatsen over de hele wereld. Van oude schuren in België tot de verlaten stad Pripyat bij Tsjernobyl. Er is iets aan verval dat me blijft aantrekken. Misschien is het de geschiedenis die je nog kunt voelen. Misschien zijn het de verhalen die je zelf begint in te vullen. Of misschien is het gewoon moeilijk om weg te kijken van iets dat ooit vol leven zat en nu langzaam verdwijnt.

Båstnäs stond al jaren op mijn bucketlist. Twee jaar geleden was ik dan ook ontzettend blij dat ik deze plek eindelijk kon bezoeken. Deze keer wilde ik teruggaan met een ander doel. Een volledige reeks maken met mijn motorola edge 60 pro. En ik denk dat het gelukt is. 😆

Soms, terwijl ik daar tussen die auto’s door wandel, moet ik mezelf even inbeelden hoe het zou zijn als dit niet gewoon een verlaten plek was. Alsof de wereld zoals we die kennen niet meer bestaat. Alsof er ergens een enorme ramp is gebeurd, iedereen verdwenen is en ik de laatste overlevende ben. Geen verkeer, geen stemmen, geen huizen vol licht.

Alleen het bos, de stilte en honderden auto’s die langzaam door de natuur worden opgeslokt. En dan loop ik daar helemaal alleen tussen die wrakken. Het klinkt misschien wat vreemd, maar Båstnäs leent zich perfect voor zulke gedachten. De plek voelt zo onaangeroerd en tegelijk zo verlaten dat je verbeelding vanzelf begint over te nemen. Heel even voelt het alsof je niet naar het verleden kijkt, maar naar een mogelijke toekomst.

Op de terugweg had ik in de buurt van Årjäng iets gespot dat verdacht veel op een racecircuit leek. Na wat research ontdekte ik dat hier een van de bekendste Travsportbanen van Zweden ligt. Travsport is paardenrennen, maar dan net even anders. De ruiter zit namelijk niet op het paard, maar in een klein karretje achter het paard. Een sport die in Zweden even populair is als voetbal. Ik hou ervan om tijdens het reizen lokale culturen en tradities te ontdekken. Dus ging ik op zoek naar wanneer er een wedstrijd zou plaatsvinden.

Helaas was de eerstvolgende grote wedstrijd pas in september. Maar er was wel een oefenwedstrijd op zaterdag. Perfect. Alleen was zaterdag ook net de enige dag waarop de regen ons de hele dag zou vergezellen.

Maar goed. We gaan ervoor. Zoals ze in Zweden zeggen: “Inget dåligt väder, bara dåliga kläder.” Er bestaat geen slecht weer, alleen slechte kleding. De oefenraces waren waarschijnlijk niet zo intensief als het echte werk, maar toch was het ontzettend leuk om eens van dichtbij mee te maken. Een sport die ik thuis eigenlijk nauwelijks ken, maar die hier gewoon deel uitmaakt van het dagelijkse leven.

’s Avonds werden we opnieuw getrakteerd op een prachtig schouwspel. Een regenboog verscheen boven het meer.

Toen onze reis er uiteindelijk op zat en we door de kleine Zweedse wegen richting huis reden, kwamen we nog een klein boerderijtje tegen. Op het terrein stonden enkele verlaten voertuigen. Precies het soort onverwachte tafereel waar ik tijdens zo’n reis altijd op hoop. Een oude man was buiten aan zijn fiets aan het werken. Ik vroeg of ik wat foto’s mocht maken. Met een brede glimlach liet hij me mijn gang gaan.

Een klein moment, maar eentje dat voor mij perfect samenvat waarom ik zo graag naar Zweden kom. Je weet nooit wat er achter de volgende bocht ligt. Een stil meer. Een verlaten auto. Een oud huis. Of gewoon iemand die je vriendelijk laat stoppen om een stukje van zijn wereld vast te leggen.

Dit was het voor nu. Zweden heeft me twee jaar geleden al weten te raken.  En deze keer was het niet anders. Ik kan nu al niet wachten om terug te gaan.

Heb je net als Dean foto’s die je graag op instragram deelt? Tag dan ons account: motorola_be en motorola_nl